Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να σκέφτεται:

«Δεν είμαι καλά εδώ… αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να φύγω.»

Μπορεί να είναι μια δουλειά που δεν σε εκφράζει πια.
Μια σχέση που έχει πάψει να σε γεμίζει.
Ένας τρόπος ζωής που δεν σου ταιριάζει πλέον.
Ή μια κατάσταση που κάποτε επέλεξες, αλλά σήμερα αισθάνεσαι ότι σε κρατά πίσω.

Και ίσως λες στον εαυτό σου:

«Θα κάνω λίγο ακόμα υπομονή.»
«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.»
«Τι θα γίνει αν κάνω λάθος;»
«Και αν δεν βρω κάτι καλύτερο;»
«Ας περιμένω λίγο ακόμη…»

Όμως υπάρχει κάτι που συχνά ξεχνάς να υπολογίσεις:

Πόσο σου κοστίζει το να μένεις;

Γιατί το κόστος μιας επιλογής δεν είναι μόνο αυτό που πληρώνεις όταν φεύγεις.

Μπορεί να είναι και αυτό που χάνεις κάθε μέρα που παραμένεις.

1. Κοστίζει την ενέργειά σου

Όταν καθημερινά βρίσκεσαι σε μια κατάσταση που σε πιέζει, σε απογοητεύει ή δεν σε εκφράζει, καταναλώνεις τεράστια ψυχική ενέργεια μόνο και μόνο για να την αντέξεις.

Ξυπνάς χωρίς διάθεση.
Επιστρέφεις κουρασμένος/η.
Αναβάλλεις πράγματα που θα ήθελες να κάνεις.
Και σιγά-σιγά η ζωή σου αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από αυτό που σε δυσκολεύει.

2. Κοστίζει στην εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου

Όσο περισσότερο παραμένεις σε μια κατάσταση που δεν σε εκφράζει, τόσο μπορεί να αρχίσεις να πιστεύεις ότι δεν έχεις επιλογές.

«Έτσι είναι η ζωή.»
«Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.»
«Σε αυτή την ηλικία τι να αλλάξω;»
«Ποιος θα με πάρει τώρα;»

Και κάπου εκεί το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο η κατάσταση.

Είναι ότι αρχίζεις να περιορίζεις εσύ ο ίδιος ή εσύ η ίδια τις δυνατότητές σου.

3. Κοστίζει χρόνο που δεν επιστρέφεται

Τα χρήματα μπορείς, σε κάποιο βαθμό, να τα ξανακερδίσεις.

Μια ευκαιρία μπορεί να ξαναέρθει.

Ο χρόνος όμως που πέρασε δεν επιστρέφει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάρεις μια βιαστική απόφαση ή να τα εγκαταλείψεις όλα από τη μια μέρα στην άλλη.

Σημαίνει ότι αξίζει να αναρωτηθείς:

«Αν συνεχίσω να ζω ακριβώς έτσι για ακόμη έναν χρόνο, πώς θα αισθάνομαι;»

Και μετά:

«Αν δεν αλλάξει τίποτα για τρία χρόνια;»

Μερικές φορές αυτές οι ερωτήσεις είναι πιο αποκαλυπτικές από το:

«Τι θα γίνει αν φύγω;»

Δεν χρειάζεται κάθε αλλαγή να είναι άμεση.

Και αυτό είναι σημαντικό.

Το να αναγνωρίσεις ότι μια κατάσταση δεν σε εκφράζει πλέον δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάρεις αύριο μια απόφαση που θα ανατρέψει τη ζωή σου.

Σημαίνει ότι μπορείς να αρχίσεις να εξετάζεις τις επιλογές σου.

Τι θέλεις πραγματικά;
Τι δεν θέλεις να συνεχίσεις;
Τι φοβάσαι ότι θα χάσεις;
Τι θα ήθελες να κερδίσεις;
Τι μπορείς να αλλάξεις τώρα;
Και τι χρειάζεται να προετοιμάσεις πριν κάνεις το επόμενο βήμα;

Γιατί ανάμεσα στο «μένω και υποφέρω» και στο «τα παρατάω όλα» υπάρχει ένας ολόκληρος χώρος.

Εκεί βρίσκεται ο σχεδιασμός.

Και ίσως η πιο σημαντική ερώτηση είναι αυτή:

Δεν είναι μόνο «αν φύγω, τι θα χάσω;»

Είναι και:

«Αν μείνω, τι χάνω ήδη;»

Αν αυτή η ερώτηση σε προβλημάτισε, ίσως αξίζει να μην την προσπεράσεις.

Μαζί μπορούμε να δούμε τι ακριβώς σε κρατά σε μια κατάσταση που πλέον δεν σε εκφράζει, ποιες επιλογές έχεις και πώς μπορείς να σχεδιάσεις την αλλαγή σου με περισσότερη καθαρότητα, ασφάλεια και στρατηγική.

Γιατί η αλλαγή δεν χρειάζεται να ξεκινήσει με μια μεγάλη απόφαση.

Μπορεί να ξεκινήσει με μια ειλικρινή ερώτηση.