Όταν η αβεβαιότητα δεν είναι αδιέξοδο, αλλά ένδειξη μετάβασης

Υπάρχει μια περίοδος στη ζωή που μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολη να περιγραφεί.

Δεν έχει συμβεί απαραίτητα κάποια καταστροφή.

Έχεις δουλειά, σχέσεις, υποχρεώσεις. Η καθημερινότητα συνεχίζεται.

Κι όμως, κάτι δεν ταιριάζει πια.

Η δουλειά που κάποτε επέλεξες δεν σε εκφράζει με τον ίδιο τρόπο.

Μια σχέση ή ένας ρόλος μοιάζει διαφορετικός.

Στόχοι που κάποτε σε κινητοποιούσαν δεν έχουν την ίδια σημασία.

Και όταν κάποιος σε ρωτά:

«Ωραία, τι θέλεις λοιπόν;»

η απάντηση είναι:

«Δεν ξέρω.»

Πρέπει πραγματικά να γνωρίζεις;

Έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε το «δεν ξέρω» σαν πρόβλημα.

Πρέπει να έχουμε στόχους. Πλάνο. Επόμενο βήμα. Πενταετές σχέδιο.

Όμως υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση.

Ίσως το «δεν ξέρω» να μην σημαίνει ότι χάθηκες.

Ίσως σημαίνει ότι η παλιά απάντηση έπαψε να είναι αληθινή, ενώ η καινούργια δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη.

Και αυτό είναι ένα ενδιάμεσο στάδιο που χρειάζεται χώρο.

Μην τρέξεις αμέσως στην επόμενη απάντηση

Όταν αισθανόμαστε αβεβαιότητα, η πρώτη μας ανάγκη είναι συχνά να την εξαφανίσουμε.

Νέα δουλειά.

Νέα σχέση.

Νέος στόχος.

Νέο πρόγραμμα.

Μια γρήγορη απόφαση μπορεί να προσφέρει προσωρινά την αίσθηση ότι κινούμαστε.

Όμως η κίνηση δεν σημαίνει πάντα κατεύθυνση.

Πριν ρωτήσεις:

«Τι πρέπει να κάνω τώρα;»

ίσως αξίζει να προηγηθούν άλλες ερωτήσεις:

Τι έχει αλλάξει μέσα μου;

Τι δεν με εκφράζει πλέον;

Ποια επιλογή μου εξακολουθώ να υπηρετώ μόνο και μόνο επειδή κάποτε την έκανα;

Τι θα επέλεγα σήμερα εάν δεν χρειαζόταν να δικαιολογήσω την επιλογή μου σε κανέναν;

Ποιο μέρος της ζωής μου έχει χτιστεί πάνω στο «πρέπει» και ποιο πάνω στο «θέλω»;

Δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις τη ζωή σου

Ο επαναπροσδιορισμός συχνά παρουσιάζεται σαν μια θεαματική αλλαγή.

«Άφησε τη δουλειά σου.»

«Ξεκίνα από την αρχή.»

«Ακολούθησε το πάθος σου.»

Στην πραγματική ζωή όμως τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.

Η αλλαγή μπορεί να είναι εσωτερική πριν γίνει εξωτερική.

Μπορεί να αφορά ένα όριο, μια διαφορετική διεκδίκηση, μια αλλαγή προτεραιοτήτων ή την αναγνώριση μιας ανάγκης που αγνοούσες.

Και κάποιες φορές μπορεί πράγματι να οδηγήσει σε μεγάλη απόφαση.

Η διαφορά είναι ότι τότε η απόφαση δεν αποτελεί απλώς απόδραση από κάτι που δεν θέλεις.

Έχει αρχίσει να αποκτά κατεύθυνση προς κάτι που επιλέγεις.

Το «δεν ξέρω» μπορεί να είναι η αρχή

Δεν χρειάζεται πάντα να γνωρίζεις ακριβώς πού πηγαίνεις για να αναγνωρίσεις ότι κάτι χρειάζεται να επανεξεταστεί.

Μερικές φορές η πρώτη ουσιαστική αλλαγή είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να πει:

«Αυτό που επέλεξα κάποτε δεν σημαίνει ότι πρέπει να το επιλέγω για πάντα.»

Αν βρίσκεσαι σε περίοδο προσωπικού ή επαγγελματικού επαναπροσδιορισμού, η συμβουλευτική μπορεί να αποτελέσει έναν χώρο διερεύνησης πριν από την απόφαση  όχι για να σου πει κάποιος ποια επιλογή να κάνεις, αλλά για να μπορέσεις να αναγνωρίσεις καθαρότερα τη δική σου.