Δεν φωνάζουν όλες οι δυστυχίες.

Μερικές έχουν πρόγραμμα.
Μισθό.
Σχέση.
Ρουτίνα.
“Σταθερότητα”.

Και όμως… κάθε βράδυ νιώθεις ένα βάρος που δεν μπορείς να εξηγήσεις.

Δεν είσαι ευτυχισμένη.
Απλώς έχεις μάθει να λειτουργείς μέσα στην έλλειψη.

Πόσες γυναίκες μένουν σε δουλειές που τις αδειάζουν;
Σε σχέσεις που τις μικραίνουν;
Σε ζωές που δεν τις εκφράζουν πια;

Όχι επειδή δεν ξέρουν ότι υποφέρουν.
Αλλά επειδή φοβούνται τι υπάρχει μετά.

Ο άνθρωπος αντέχει πολλά.
Αλλά το άγνωστο τον τρομάζει περισσότερο από τον πόνο που ήδη γνωρίζει.

Και έτσι συμβιβάζεσαι λίγο λίγο.

Μέχρι που μια μέρα κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις τη σπίθα στα μάτια σου.

Ξέρεις τι είναι τραγικό;

Να έχεις μία ζωή…
και να τη ζεις σαν να περιμένεις άδεια για να υπάρξεις.

Η αλλαγή δεν είναι εύκολη.
Θέλει δύναμη.
Θέλει ρίσκο.
Θέλει να αποχωριστείς ανθρώπους, συνήθειες και εκδοχές του εαυτού σου που δεν σου ταιριάζουν πια.

Αλλά ξέρεις τι άλλο θέλει;

Να πιστέψεις ότι αξίζεις περισσότερα από μια ζωή που απλώς αντέχεται.