Υπάρχουν γυναίκες που δεν τους λείπει η ικανότητα.
Τους λείπει η πίστη στον εαυτό τους.

Γιατί κάποτε πίστεψαν ότι πρέπει να είναι “σωστές”, “ήσυχες”, “βολικές”, “διακριτικές”.
Να μη ρισκάρουν.
Να μη διεκδικούν πολλά.
Να μη φεύγουν.

Κι έτσι έμαθαν να μένουν.

Να μένουν σε καταστάσεις που τις πληγώνουν.
Να μένουν σε ζωές που δεν τις γεμίζουν.
Να μένουν ακόμα κι όταν μέσα τους ουρλιάζουν ότι θέλουν να φύγουν.

Κάθε φορά που σκέφτεσαι να αλλάξεις κάτι, εμφανίζεται η φωνή του φόβου:

«Κι αν αποτύχεις;»
«Κι αν δεν τα καταφέρεις μόνη σου;»
«Κι αν είναι αργά;»

Αλλά κανείς δεν σου κάνει την πιο σημαντική ερώτηση:

Κι αν τελικά πετύχεις;

Κι αν η ζωή που ονειρεύεσαι είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις;
Κι αν πίσω από τον φόβο υπάρχει η ελευθερία σου;

Η δύναμή σου δεν χάθηκε.
Απλώς θάφτηκε κάτω από χρόνια αμφιβολίας και συμβιβασμού.

Και κάποια στιγμή θα χρειαστεί να αποφασίσεις:

Θα συνεχίσεις να φοβάσαι τη ζωή που θέλεις…
ή θα φοβηθείς περισσότερο τη ζωή που χάνεις;