Δεν ξύπνησε ένα πρωί και έχασε τον εαυτό της.

Δεν έγινε ξαφνικά.

Έγινε αργά.
Σιωπηλά.
Μέσα από μικρές καθημερινές θυσίες που στην αρχή έμοιαζαν ασήμαντες.

Άφησε πίσω ένα όνειρο γιατί δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.

Ανέβαλε έναν στόχο γιατί οι ανάγκες των άλλων προηγήθηκαν.

Έμαθε να λέει:
«Θα το κάνω αργότερα.»
«Δεν πειράζει.»
«Δεν είναι τόσο σημαντικό.»

Μέχρι που κάποια στιγμή σταμάτησε να αναρωτιέται:

«Τι θέλω εγώ;»

Και άρχισε να αναρωτιέται μόνο:

«Τι χρειάζονται οι άλλοι από εμένα;»

Η σύγχρονη γυναίκα καλείται καθημερινά να ισορροπήσει ανάμεσα σε δεκάδες διαφορετικούς ρόλους.

Ρόλους που συχνά δεν σταματούν ποτέ.

Δεν είναι μόνο σύντροφος.

Είναι:

• Σύντροφος
• Μητέρα
• Κόρη
• Αδελφή
• Εργαζόμενη
• Επιχειρηματίας
• Νοικοκυρά
• Φροντιστής ηλικιωμένων γονιών
• Υποστηρικτής του συντρόφου της
• Ψυχολόγος της οικογένειας
• Σύμβουλος των φίλων της
• Διαμεσολαβητής στις συγκρούσεις
• Υπεύθυνη για τα παιδιά και τις ανάγκες τους
• Υπεύθυνη για το πρόγραμμα όλης της οικογένειας
• Οργανώτρια του σπιτιού
• Υπεύθυνη για τα οικονομικά και τις καθημερινές υποχρεώσεις
• Συναισθηματικό στήριγμα για όλους
• Γυναίκα που προσπαθεί να τα προλάβει όλα χωρίς να καταρρεύσει

Και συχνά υπάρχει ακόμη ένας ρόλος που κανείς δεν αναγνωρίζει.

Ο πιο κουραστικός απ’ όλους.

Ο ρόλος της γυναίκας που πρέπει να θυμάται τα πάντα.

Τα ραντεβού.
Τις υποχρεώσεις.
Τα γενέθλια.
Τις ανάγκες των παιδιών.
Τις ανάγκες του συντρόφου.
Τα προβλήματα των γονιών.
Τους λογαριασμούς.
Τις εκκρεμότητες.
Τα συναισθήματα όλων.

Οι σύγχρονες έρευνες περιγράφουν αυτό το αόρατο βάρος ως mental load , τη συνεχή γνωστική και συναισθηματική ευθύνη της οργάνωσης, της πρόβλεψης και της διαχείρισης των πάντων μέσα στην οικογένεια και στις σχέσεις. Οι μελέτες δείχνουν ότι οι γυναίκες αναλαμβάνουν δυσανάλογα μεγάλο μέρος αυτού του φορτίου, γεγονός που συνδέεται με αυξημένο στρες, ψυχική εξάντληση και αίσθηση απώλειας προσωπικής ταυτότητας.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο οι πολλοί ρόλοι.

Το πρόβλημα είναι ότι μέσα σε όλους αυτούς τους ρόλους, πολλές γυναίκες χάνουν τον πιο σημαντικό.

Τον ρόλο του εαυτού τους.

Ξεχνούν τι τις κάνει χαρούμενες.

Ξεχνούν τι τις εμπνέει.

Ξεχνούν τι ονειρεύονταν.

Ξεχνούν ακόμη και πώς είναι να ξεκουράζονται χωρίς ενοχές.

Γιατί έχουν μάθει να συνδέουν την αξία τους με την προσφορά.

Με το πόσο χρήσιμες είναι.

Με το πόσο αντέχουν.

Με το πόσο θυσιάζονται.

Και κάπου εκεί γεννιέται μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση.

Από τη μία υπάρχει η γυναίκα που όλοι θαυμάζουν επειδή είναι δυνατή.

Από την άλλη υπάρχει η γυναίκα που νιώθει εξαντλημένη αλλά δεν τολμά να το παραδεχτεί.

Γιατί φοβάται μήπως απογοητεύσει τους άλλους.

Μήπως θεωρηθεί αδύναμη.

Μήπως πάψει να είναι απαραίτητη.

Έρευνες πάνω στη συναισθηματική εργασία (emotional labor) δείχνουν ότι οι γυναίκες συχνά αναλαμβάνουν όχι μόνο πρακτικές ευθύνες αλλά και τη διαχείριση των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων, προσπαθώντας να διατηρήσουν ισορροπίες, να αποφύγουν συγκρούσεις και να στηρίξουν τους γύρω τους. Αυτή η συνεχής συναισθηματική επιβάρυνση μπορεί να οδηγήσει σε εξουθένωση και συναισθηματική απομάκρυνση από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Και τότε έρχεται μια στιγμή.

Μια ήσυχη στιγμή.

Ίσως αργά το βράδυ.

Ίσως μετά από έναν ακόμη δύσκολο καβγά.

Ίσως μετά από μια μέρα που φρόντισε τους πάντες εκτός από τον εαυτό της.

Και κοιτάζει τη ζωή της.

Και αναρωτιέται:

«Πότε χάθηκα;»

Όμως η αλήθεια είναι ότι δεν χάθηκε ποτέ.

Απλώς κουράστηκε να ακούει όλους τους άλλους και σταμάτησε να ακούει τον εαυτό της.

Κρύφτηκε πίσω από υποχρεώσεις.

Πίσω από ευθύνες.

Πίσω από φόβους.

Πίσω από την ανάγκη να είναι τα πάντα για όλους.

Και ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή που χρειάζεται να κάνει μια γυναίκα δεν είναι να γίνει κάποια άλλη.

Ίσως είναι να επιστρέψει σε εκείνη που ήταν πριν αρχίσει να ζει μόνο για τους άλλους.

Στη γυναίκα που είχε όνειρα.

Που είχε φωνή.

Που είχε επιθυμίες.

Που δεν απολογούνταν επειδή υπήρχε.

Γιατί κάποια στιγμή δεν χρειάζεται να γίνεις μια νέα γυναίκα.

Χρειάζεται απλώς να θυμηθείς ποια ήσουν πάντα.

Ερώτηση 

✨ Ποιος από όλους αυτούς τους ρόλους πιστεύεις ότι σε έχει κουράσει περισσότερο; Και πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες πραγματικά ο εαυτός σου;